Το αγαπημενο σας ποιημα

Συζητήσεις » Μουσική - Ήχοι - Στίχοι
[+] Προσθήκη νέου θέματος - Απάντηση σε αυτό το θέμα


charm_quark

charm_quark

26/02/2006, 02:16:26

Να και ενα καλο που μου αφησε το σχολειο... Ποτε δεν ημουν καλη στα φιλολογικα. Αλλα με τα ποιηματα του Καβαφη επαθα κατι... εφτασα 20 χρονων για να αξιωθω να διαβασω μερικα τυχαια σε ενα βιβλιο του Πετρου Βενετη "αφου μεγαλωσες καλα να παθεις" και απο τοτε λεω... ναι μ'αρεσει ο Καβαφης.Το αγαπημενο μου ειναι το "Οσο μπορεις" :

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινην ανοησία,
ως που νά γίνει σα μιά ξένη φορτική.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

26/02/2006, 10:46:05

ωραίο θέμα!

για αρχή ας παραθέσω αυτό(Καβάφης!)

 

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

 

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’ ακουσθή

αόρατος  θίασος να περνά

με μουσικές εξαίσιες, με φωνές-

την τύχη σου που ενδίδει πια , τα έργα σου

που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου

που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσης.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθής, μην πεις πως ήταν

ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου’

μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθής.

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,

σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη,

πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,

κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι

με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,

ως τελευταία απόλαυση τους ήχους,

τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,

κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

 

GERAKAS

GERAKAS

26/02/2006, 12:02:34

Κυρνε, αυτή η πόλη είναι έγκυος ,και φοβούμαι μήπως γεννήσει τιμωρό

 της κακοήθους αλαζονείας μας…..

Γιατί αυτοί οι πολίτες είναι ακόμη συνετοί ,αλλά οι αρχηγοί τους

Έχουν πάρει το δρόμο που τους οδηγεί σε μεγάλη ζημιά .

Καμιά πόλη ως τώρα ,Κυρνε ,δεν κατεστρεψαν οι αγαθοί πολίτες

Αλλά όταν ευχαριστεί τους κακούς να φέρονται υβριστικά ,

Διαφθείρουν τις μάζες δίνοντας δίκιο στους άδικους

Για να κερδίσουν οι ίδιοι οφέλη και δύναμη

Να ΄σαι σίγουρος ότι η πόλη εκείνη δεν θα μείνει ήσυχη για πολύ

Έστω κι αν τώρα απολαμβάνει μεγάλη ησυχία

Όσο αυτά στους κακούς πολίτες είναι αγαπητά ,

Κέρδη που αποκτώνται μαζί με τη δημόσια ζημιά .

Από αυτά είναι που προέρχονται οι φατρίες και οι

 Εμφύλιοι σκοτωμοί

Κι οι τυραννίδες .ΠΟΤΕ η πόλη αυτή να μην πάρει αυτόν το δρόμο…..

 

( ΘΕΟΓΝΙΣ) (535 Π.Χ.)

charm_quark

charm_quark

02/03/2006, 01:01:23

Αυτο δεν χωραει ολοκληρο... αλλα το λατρευω...

Το IF του Kipling... ενα κομματακι αφιερωμενο εξαιρετικα σε οσους χαμογελουν ακομα και στα δυσκολα!

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you

...

If you can dream--and not make dreams your master,
If you can think--and not make thoughts your aim;

...

Yours is the Earth and everything that's in it,

anna

anna

04/03/2006, 20:16:25

Από ποίηση δεν ξέρω αρκετά, αλλά το "if" είναι το αγαπημένο μου. Νομίζω ότι παλιότερα, κάπου το είχα γράψει στο νετρίνο, στην ελληνική του διασκευή.

Guests

Guests

11/03/2006, 22:42:52

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

 

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίιτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ' εκείνους που έμειναν μ' εκείνους που έφυγαν
μ' άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω
ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ' ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να 'ρθεί, πως τον στολίζουν
μ' άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να 'ρθεί να μ' αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,

από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

ΣΕΦΕΡΗΣ

nounoukos

nounoukos

04/04/2006, 23:31:04

--.Πρόσεξε καλά!

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ - Η ΑΓΑΠΗ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ - ΦΩΣ.
ΕΣΥ ΑΠΛΩΝΕΣΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΥΟ -
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΣΟΥ.

Εκατό θάνατοι ανάμεσα στα δυο.
Η Αγάπη μεταφέρει το Φως.

Η ΑΓΑΠΗ ΔΙΧΩΣ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΗΔΕΝ.
ΤΟ ΦΩΣ ΔΙΧΩΣ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΜΗΔΕΝ.


Απο το βιβλιο "Συνομιλιες με Αγγελους" της Gitta Mallasz
Η ιδια δεν θεωρει τον εαυτο της συγγραφεα, αλλα "καταγραφεα"..

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

25/04/2006, 00:05:37

ας μην παραθέσω όλο το ποίημα αλλά τα "Το σπίτι κοντά στη θάλασσα" πολύ με συγκινεί!

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

25/04/2006, 00:07:05

fantomσς παρακαλώ θα διορθώσεις για άλλη μια φορά?

_fantom_

_fantom_

25/04/2006, 00:16:22

ε... που είναι το λάθος όμως ; 

μήπως είναι κοντά στη λίμνη;

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

25/04/2006, 00:22:10

Το σπίτι κοντά στη θάλλασα!

_fantom_

_fantom_

25/04/2006, 00:31:07

α σωστά  είχε και άλλο ένα πιο πάνω... οικισμός παραθαλάσιος!

(ε, λέω κι εγώ τα δικά μου...)

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

25/04/2006, 00:43:27

τι καλός που είσαι!

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

03/06/2006, 22:36:14

Ο στρατιώτης ποιητής

Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Τη μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλην ανατρίχιαζα
μέσα στο φόβο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω

(Μίλτος Σαχτούρης)

 

justawoman

justawoman

20/07/2006, 12:38:58

ΓΙΑΛΟ-ΓΙΑΛΟ

 

Φεγγάρι ρυμουλκεί κρουαζιερόπλοιο κάτασπρο φουσκωτό, δαντελωτά παραθυράκια κεντημένο σα νυφικό φυγής γεροντοκόρης με ρυμουλκούμενο νυμφίο.

Με την ευκαιρία

ανασηκώνομαι στις μύτες των καιρών

εδώ, στις επιχωματώσεις των κυμάτων

να ανελκύσω όλα εκείνα τα ταξίδια

τα επιβατηγά

πού φόρτωσα με θέλω και με κάρβουνο.

Ταξίδια επιβατηγά

με σένα με σένα μαζί σου με σας

ανάλογα που φύσαγε ούριος αχυρώνας.

Με σένα ευγενέστατε ιππότη, αντικατοπτρισμέ.

Μαζί σου επιθυμία παράνομη — λαθροκυνηγός του άγριου εαυτού σου.

"Αν και θεαματικά εξοπλισμένη με τα πιο τέλεια περισκόπια αιθρίας θέλησα να φύγω και μαζί σας σύννεφα

-είσαστε τότε μόνο πειραχτήρια της μορφής σας-

φοβέρες για να τρώνε το φαΐ τους

οι ανόρεχτες ελπίδες -όλο κρυφοτρώνε-

περαστικές φωλιές

για να κλωσάει ή βροχή τη μουσική της.

Και με σένα Ευρυδίκη. ʼλλα τι λογικός εκείνος ο Ορφέας.

Ούτε μια φορά δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω ή ανυπομονησία του.

Ω μύθοι, περούκες τόσο φυσικές για φαλακρούς ανέμους.

Και μαζί σου απόβροχο, αλητάκι της όσφρησης.

Όλο να ετοιμάζει ή μυρωδιά σου τις βαλίτσες μου κι εσύ να ερωτοτροπείς με την απόσβεση σου.

"Α, τί ταξίδι φόρτωσα

γεμάτο περιπέτεια μαζί σου Ελευθερία.

Θα πηγαίναμε στη ζούγκλα σου, βαθιά

να κυνηγήσουμε άγριες αλυσίδες.

Όμως εσύ μακρύτερα απ' το θρύλο σου δεν πας.

Μόνο εκδρομούλες μονοήμερες σε πανό και μέθη

— γιαλό-γιαλό ή υπενθύμιση σου.

Ωραία πού θα φεύγαμε φοβιτσιάρες άγκυρες.

Τελικά μαζί σου.

Το πιο ανεμπόδιστο, φιλαπόδημο αποθησαυριστικό ταξίδι αφοσιωμένο μαζί σου το αποτόλμησα

Ακατόρθωτο κι ακόμα να τελειώσει.

Δαπανηρή ιδέα ο βίος.

Ναυλώνεις έναν κόσμο για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας.

 

Κική Δημουλά

45yo_student

45yo_student

20/07/2006, 12:52:57

ανέβα μήτρο μ στο βουνό ..... και 

η συνέχεια αλλη φορά

katsarida

katsarida

13/01/2007, 00:07:50

Επιλεκτικά αποσπάσματα απο το μονόγραμμα του Ο.Ελύτη

 

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει

 

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

 

ROSEBUD

ROSEBUD

13/01/2007, 10:34:23

Αυτό το μονόγραμμα έχει σαλτάρει πολύ κόσμο.....συμφωνείς Δούρειε Ύπνε?
    (άσχετο:κατσαρίδα μήπως είσαι το ρομποτάκι,ο "Λάκης"?)
    

katsarida

katsarida

13/01/2007, 16:32:56

Σαλταρισμένη πάντως είμαι...Τον Λάκη δεν τον ξέρω αλλά με έχει βοηθήσει εδώ μέσα...γεμάτος εκπλήξεις βρε παιδιά

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

16/01/2007, 15:47:34

[Παράθεση από : ROSEBUD]Αυτό το μονόγραμμα έχει σαλτάρει πολύ κόσμο.....συμφωνείς Δούρειε Ύπνε?
       

συμφώνώ....

κι είναι πάντα νωρίς η πάντα αργά όπως δείχνουν τα πράγματα...

katsarida

katsarida

20/01/2007, 23:55:25

axmmmmm....einai to agaphmeno m pantws...

to ekana upload se apaggelia M.Theodoraki k Ioulitas Hliopoulou...opios pistos...

 http://www.megaupload.com/?d=KEI5MGG1

LittlePrince2s

LittlePrince2s

06/08/2007, 19:39:30

Che Fece... Il Gran Rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρεπει το μεγάλο Ναί ή το μεγάλο το Όχι

να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναί, και λέγοντας το πέρα

 

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

 Κ.Π. Καβάφης

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

06/08/2007, 20:10:51

χμ..πολύ σύμπνοια..

έμπαινα να ποστάρω το παρακάτω..και βρήκα το έδαφος στρωμμένο!

η πόλις(καβάφης)

Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή.
Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.
 
(αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να το είχα γράψει...)

charm_quark

charm_quark

07/08/2007, 07:09:15

[Παράθεση από : Doureios-Ipnos]

χμ..πολύ σύμπνοια..

έμπαινα να ποστάρω το παρακάτω..και βρήκα το έδαφος στρωμμένο!

η πόλις(καβάφης)


τι παθατε ολοι με τον Καβαφη;

LittlePrince2s

LittlePrince2s

11/08/2007, 02:50:00

Μάλλον φταίει το ότι είναι μοναδικός!!!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

03/09/2007, 02:10:48

Κλέφτες στη Σκέψη

Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές
της πήρανε χρυσαφικά και βίασαν οι άθλιοι
γερόντισσες αξίες.

Δε χαίρεται;

Eμένα έχει χρόνια να πατήσει
κλέφτης το πόδι του στο σπίτι
ούτε για καφέ.
Eπίτηδες αφήνω ξεκλείδωτο το μπρίκι.

Kάθε φορά επιστρέφοντας προσεύχομαι
να βρώ σπασμένους τους κυνόδοντες της πόρτας

να σείονται τα φώτα σαν μόλις να κουτούλησαν
με σεισμού πανύψηλου κεφάλι

να δω κλεμμένα τα κτερίσματα
από τις μούμιες βασιλείες του καθρέφτη

σαν κάποιος να ξυρίστηκε στο μπάνιο
και στη σπανή αφή μου να 'χουν φυτρώσει γένια
χάμω δεμένη χειροπόδαρα να κείται η διάψευσή τους

κι απ' την κουζίνα να 'ρχεται με το πάσο του ατμός
ζεστής πατημασιάς με μπόλικη κανέλα από πάνω.

Κική Δημουλά
(από το Eνός λεπτού μαζί, Ίκαρος 1998)

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 03:35:41

Λοιπόν..αποφάσισα να κάτσω και να γράψω με τα χεράκια μου όλη την Σονάτα του Σεληνόφωτος, και να την ποστάρω σε αυτό το θέμα..
Αντμίνε ελπίζω να μην έχεις αντίρρηση..
Είναι από τα αγαπημένα μου
Δούρεια για πάρτη σου!!
Εγώ στο ποστάρω κι εσύ κάν' το ό,τι θες

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 03:50:56

Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φώς. Απ' τα δυό παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δυό-τρείς ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκεφτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στόν Νέο ] :

Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που ασπρίσαν τα μαλλια μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες το σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.

Άφησέ με νάρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη μέ φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 04:29:05

Θα καθήσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου
σαν το θόρυβο δυό δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κ' έτσι σφιγμένος μες τους μύωνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησέ με νάρθω μαζί σου

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει -
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ ' τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά,
ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή - όχι η φωτογραφί που κοιτάς με τόση δυσπιστία -
λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική, μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιό στιλβωμένη απ ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ ' την ίδια του ανάσα
τριγωνικό πανί σα μαντήλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυό
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει
ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου είχα μανία με τα μαντήλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε οι εργάτες στ' αντικρυνό γιαπί
ή να σπουπίζω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου
·
ποτέ μου δε φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντήλια.



LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 04:54:16

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξη
ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλέ ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυό ξανθιές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64, - 
κρατημένη απ ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς όλο φώς και ρόζ λουλούδια,
(συγχώρεσε μου αυτά τα λόγια - κακή συνήθεια ) - 32, 64, -
κ' οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο. Λοιπόν, σούλεγα για την
πολυθρόνα -
ξεκοιλιασμένη - φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα -
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση - τί να πρωτοδιορθώσεις ; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοι φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθησαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κ' εσύ κι όπως κ' εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ ' το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ ' τη βροχή ή το φεγγάρι
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας του Άη-Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κ' εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα απ ' το τυχαίο άγγιγμα του σακκακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή τη πάλευκη άχνα απ ' το φεγγάρι πούναι σα μια μεγάλη συνοδεία
ασημένιων κύκνων -
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου
εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
και πολλούς νέους, πιό ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα,
έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες στη λευκή μου φλόγα, στη
λευκότητα του σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ ' τ' αδηφάγα μάτια των αντρών κι απ ' την δισταχτικήν έκσταση των εφήβων
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμμένα σώμματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τάβλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τάβλεπα)
- ξέρεις, καμμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φτάνει ο θαυμασμός σου, -
θέ μου, τί μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ ' έξω κι από μέσα,
άλλος δρόμος δε μούμενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
- Όχι, δε φτάνει.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 05:19:55

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια,
έμεινα μόνη,
ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ ' τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. Δε φτάνει.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πι.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ ' τό δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ' ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ' όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζεί απ ' τους νεκρούς του
να ζει απ ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ' ετοιμόρροπα κρεββάτια
και ράφια.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
η μεταμέλεια λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ ' τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιό τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπό σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις
καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι - πως να το φέρω στο χείλη μου ;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω ; - Βλέπεις ;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 05:39:22

Φορές-Φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω απ ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με τη γριά βαρειά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ' αφήνουν πια να βγούν έξω
μ'όλο που πίσω απ ' τους τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας -
κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για που και γιατί -
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς,
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι
το τελευταίο παιχνίδι της,
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση, την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου- έστω κ' ενός αργού θανάτου-
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ ' τη σκλαβιά της.
Μα ποιός μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι ;
Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη της στις πενταροδεκάρες που της
ρίχνουνε τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι : ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 19:19:07

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρογγυλά, μεγάλα μάτια απίθανωνω ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου - δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια -
ο δίσκος μου πέφτει απ ' τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι -
και βλέπω τις φυσαλίδες απ ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν, ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντάς τες
κι αναρωτιέμαι τί θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένασ δύτης ανιχνεύει τους βυθούς ;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί, στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία μια μέθη, κ' ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
·
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω - όχι τα δίνω ·
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν - πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο νάναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι,
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα ;

Άσε να σου κουμπόσω το πουκάμισο - τί δυνατό το στήθος σου,
- τί δυνατό φεγγάρι - η πολυθρόνα λέω - κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ ' το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
·
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου - μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει - μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε με που σας μιλάω - θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος - θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές - δεν τις ακούτε ;

Βαθύ-Βαθύ το πέσιμο,
βυθύ-βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης, όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα - ο εξαίσιος ίλιγγος. Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμμιάν ασπιρίνη,
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονικέφαλο μου
ν' ακούω μες τους τοίχους τον κούφιο θόρυβο που κάνουν οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω δυό - ποιός να τον πιεί τον άλλον ; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα στραβοπατημένα μου παπούτσια, τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τί να τις κάνεις ;
Άφησέ με νάρθω μαζί σου.


LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 19:36:42

Α, φεύγεις ; Καληνύχτα. Όχι, δε θάρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγώ σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγώ απ ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι -
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γειρατειά μας, -
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

( Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θάκρυψε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπάρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η <<Σονάτα του Σεληνόφωτος>>, μόνο το πρώτο μέρος. Ο Νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Άη-Νικόλα, πριν κατέβει την μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, - ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' τπ φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο νάναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πεί : << Η παρακμή μιάς εποχής>> . Έτσι ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισο του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιάν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή, όσο για την  άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε ; Το ραδιόφωνο συνεχίζει )

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/03/2008, 19:40:30

Σαν το παραδίδω ολοκληρωμένο..
Για αυτό το ποίημα δεν έχω να πώ πολλά, μόνο ότι είναι από τα λίγα, από τα οποια δεν μπορώ να ξεχωρίσω ούτε ένα στίχο του, για να πώ ότι είναι καλύτερος από κάποιον άλλο..
Ο Ρίτσος, στην περίπτωση αυτή έχει δημιουργήσει ένα αριστούργημα!!
Όσο το αντέγραφα, θυμήθηκα πολλά στιγμιότυπα από την ζωή μου, ξαναέζησα καταστάσεις, όμορφες και άσχημες..
Ήταν ένα από τα ωραιότερα ταξίδια..

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/07/2008, 03:05:13

Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

 

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίιτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ' εκείνους που έμειναν μ' εκείνους που έφυγαν
μ' άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω
ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ' ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να 'ρθεί, πως τον στολίζουν
μ' άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να 'ρθεί να μ' αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

ΣΕΦΕΡΗΣ

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/07/2008, 03:06:54

Βρήκα αυτό..
δεν το είχα πετύχει τόσο καιρό..
τί να πω..έχω μείνει άφωνη..φοβερό

charm_quark

charm_quark

12/07/2008, 15:56:40

Πειραζει που βαριεμαι να τα διαβασω αυτο το θεμα; Να σας πω για την πυρηνικη σχαση;

nounoukos

nounoukos

12/07/2008, 16:04:25

ελα ρε τσαρμ και ντρεπομουν να πω οτι ολο νυσταζω οταν διαβαζω ποιηματα..
αυτο το παραπανω ομως μ'αρεσε.. 

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/07/2008, 16:48:45

Παιδιά Το σπίτι κοντά στη θάλασσα δεν το είχα πετύχει ποτέ, κι από χθές, το έχω διαβάσει 100 φορές τουλάχιστον..έχω κολλήσει πάρα πολυ..

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

13/07/2008, 14:17:00

οταν λες αυτο,σε ποιο "αυτο" αναφερεσαι οεο?

nounoukos

nounoukos

13/07/2008, 14:30:24

ενα λεπτακι πιο πριν ειχε ποσταρει το "αυτο", και μετα το σχολιασε. 

LittlePrince2s

LittlePrince2s

14/07/2008, 00:37:48

Δούρεια εν τέλει κατάλαβες ποιό ήταν??
Αν δεν κατάλαβες, γύρνα σελίδα πίσω και διάβασε Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

14/07/2008, 09:56:08

α,οκ,σορι!
ναι φοβαρο ποιημα,υπαρχει κ καπου αλλου εδω μεσα αν δεν απατωμαι

LittlePrince2s

LittlePrince2s

14/07/2008, 20:18:04

Ναι απο κεί το είδα και το έκανα copy paste
Συγκλονίστικό ε??

LittlePrince2s

LittlePrince2s

17/07/2008, 04:13:07

ΦΥΓΕ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ...

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πιά δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει

Φύγε καθώς τα χρόνια εκείνα εφύγανε, που μόνον
μαι λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γής, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

LittlePrince2s

LittlePrince2s

17/07/2008, 04:26:29

Και μετά σου λένε να κόψεις το κάπνισμα...
Είναι δυνατόν να διαβάσεις αυτό το ποίημα, και μετά να μην ανάψεις ένα τσιγάρο??

evil_man

evil_man

01/08/2008, 09:21:14

ΜΜΜ....ποηση,δυσκολο θεμα....να σκεφτω....Λοιπον Κατερινα Γωγου:
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια
και οινόπνευμα για να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων
δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ότι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.
.
.Ελπιζω να σας αρεσε

k@Tie

[email protected]

01/08/2008, 15:34:46

το παραπάνω μπορεις να το βαλεις και στους στίχους μιας και οι magic de spell το είχαν κανει και τραγούδι...κλικ χιαρ αν δεν θυμάσαι

evil_man

evil_man

01/08/2008, 23:48:12

katie .......τι χαρα.....θα την θαβουμε μαζι.......την πριγκιποπουλα εννοω.....
οσον αφορα το ποιημα και το τραγουδι οι magic de spell δεν εχουν χρησιμοποιησει ολους τους στιχους του ποιηματος .!!!!!!!!!!
Δεν ειναι ομως φοβερο???


Υπάρχουν 50 μηνύματα σε αυτό το θέμα

Υπάρχουν διαθέσιμες 1 σελίδες απαντήσεων. Βρίσκεστε στην σελίδα Νο 1


Προσθήκη απάντησης

Για την προσθήκη απάντησης θα πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος και να έχετε συνδεθεί (login)

Χοιρινή τηγανιά

Χοιρινή τηγανιά με μουστάρδα και πιπεριές
Νόστιμη τηγανιά με χοιρινό κρέας και μουστάρδα για έξτρα γεύση


Μαθαίνοντας VHDL

Μαθαίνοντας VHDL
Βρήκα διάφορα βίντεο


Αργολίδα

Αργολίδα
Ο νομός Αργολίδας, είναι ο μικρότερος της Πελοποννήσου και έχει...


Νομός Καστοριάς

Νομός Καστοριάς
Η λίμνη της Καστοριάς, o ορεινός όγκος του Γράμμου με...


Σκόπελος

Σκόπελος
Η Σκόπελος είναι ένα όμορφο καταπράσινο νησί στις βόρειες Σποράδες....


Αίγινα

Αίγινα
Η Αίγινα βρίσκεται στο κέντρο του Σαρωνικού κόλπου και πρωτεύουσα...


κώδικας ιστοσελίδας

Στατικές και δυναμικές ιστοσελίδες
Λίγα λόγια γύρω από τα δύο βασικά είδη των ιστοσελίδων


ιστοσελίδα

Τι χρειάζεται για μια ιστοσελίδα;
Τρία είναι τα βασικά σημεία για να υπάρξει μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ


Κάπνισμα

Κόβω το τσιγάρο
Με λένε Αναΐς, είμαι 20 χρονών, καπνίζω εδώ και 3...


Νετρινίτα η Ατίθαση

Νετρινίτα, ή....Νετρίνα η Ατίθαση :ΡΡ
Μια μεξικάνικη ιστορία, με την νετρινική μας πινελιά. Ο Χοσέ...


κάλπικη λίρα

η άλλη κάλπικη λίρα ...
Κάποτε, πριν δέκα συναπτά έτη, φοιτήτρια ούσα σε ένα από...


γυναικεία συζήτηση

Απόψεις γύρω από το θέμα της αποτρίχωσης
Προσωπικά θεωρώ μεγάλο έγκλημα τη χρήση ξυραφιού, αν και αναγνωρίζω...


κέικ σοκολατας

Κέικ σοκολάτας
Του έβαλα και γλάσο με κουβερτούρα


Καστοριά

Καστοριά
Στην Καστοριά βρεθήκαμε για μια ημερήσια εκδρομή και φτάνοντας εκεί...


Παλαιά Επίδαυρος

Παλαιά Επίδαυρος
Η Παλαιά (ή Αρχαία, όπως συνηθίζεται να λέγεται) Επίδαυρός βρίσκεται...