λογοτεχικά και ποιητικά ... διαμάντια

Συζητήσεις » Πολιτισμός, Τέχνες & Γράμματα
[+] Προσθήκη νέου θέματος - Απάντηση σε αυτό το θέμα


ROSEBUD

ROSEBUD

04/03/2008, 20:58:41

Αφού ρε συ είναι σαν να μας λέει ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι σημεία και τέρατα θέλουμε με επίφαση το να φτάσουμε στη γνώση!Βολικότατο εεε??:-)
Άντε ρίξε μας μια αναλυσάσα!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

04/03/2008, 22:23:03

Ε, όχι ρε..τον αδικείς..δεν λέει αυτό ο άνθρωπος..
Αλλά καλύτερα να αφήσω την ανάλυση για την ειδική..Έχω και τα νεύρα μoυ με τον συγκεκριμένο κλάδο τώρα και δεν μπορώ :S

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:03:58

Ξερεις την κομη που εγραψε τον ανεμο?  Τις ματιες που παραλληλισανε το χρονο?
Τη σιωπη που ενιωσε τον εαυτο της?

Αλλα εισαι εσυ μια νυχτερινη επινοηση που αρεσκεται στις βροχερες
εκμυστηρευσεις.  Που αρεσκεται στο τριιστιο ξανοιγμα του ποντου.  Εισαι μια
περιπτωση ακατορθωτη που οταν ναυαγησει βασιλευει.  Μια φανταχτερη καταστροφη
εισαι'''

Α!  Θελω να'ρθουν τα στοιχεια που ξερουν ν'αρπαζουν. Η μεση των
συλλογισμων μου θα ευφρανει την καμπυλη τους διαθεση. Οταν ανεβουν
μεγαλωνοντας τα δαχτυλιδια ο ξαφνικος  ουρανος θα παρει το χρωμα της
προτελευταιας μου αμαρτιας

Ενω η τελευταια θα γοητευεται ακομη απο τα μοναχικα τουτα λογια!

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:05:10

2
Ενα ποδοβολητο τελειωνει στην ακρη της ακοης. Μια σουρωμενη καταιγιδα χυμαει
μεσ'στο νεανικο στηθος που σπαταλαει την ανεξηγητη φεγγοβολη του.
Η επιθυμια εχει μια πολυ ψηλη κορμοστασια και στις παλαμες της καιει η
απουσια.
Η επιθυμια γενναει το δρομο της οπου θελει να περπατησει. Φευγει'''

Κι ενας λαος απο χερια προς εκεινη αναβει θαυμασμου παραναλωμα!

         3
Τι ομορφη! Εχει παρει τη μορφη της σκεψης που την αισθανεται οταν αυτη
αισθανεται πως της ειναι αφιερωμενη'''

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:05:39

Στ'αμπελια που δεν εχουνε ηλικια κρυφτηκαν οι καλοκαιρινες μου εγκαταλειψεις.
Ενας κυματισμος ονειρου τραβηχτηκε τ'αφησε κει δε ρωτησε. Στα κουφα διχτυα
τους το βομβο στριφογυρισαν σμηνη μελισσες. Τα στοματα μοιασανε στα χρωματα
φυγαν μεσ'απο τ'ανθη. Τα νερα πολυ πρωινα σταματησαν τη μιλια τους νυχτερινη
κι αθικτη.

Ειναι για να μην ξερεις πια τιποτε.

Κι ομως πισω απο τ'αγνοημενο αυτο βουναλακι υπαρχει ενα συναισθημα. Δεν εχει
δακρυα ουτε συνειδηση.

Δε φευγει δεν επιστρεφει.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:06:05

 5
Ενα διχτυ αορατο συγκρατει τον ηχο που αποκοιμισε πολλες αληθειες. Αναμεσα
στα πορτοκαλια του δειλινου της γλιστρα η αμφιβολια. Φυσαει το αμεριμνο
στομα. Η γιορτη του κανει να λαμπουν οι επιθυμητες επιφανειες. Μπορει να
πιστεψει κανεις ως και τον εαυτο του. Να νιωσει την παρουσια της ηδονης ως
μεσ'στις κορες των ματιων του.
Των ματιων του που ρεουνε απο την πλατη του ερωτα. Και βρισκουνε την
παρθενικη τους ασελγεια μεσα στη διαφανη δροσια της πιο νυχτερινης χλοης μου.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:06:31

Ενα ζαρκαδι τρεχει την κορυφογραμμη. Κι εσυ δεν ξερεις τιποτε γι'αυτο ειναι
τοσο καθαρο το διαστημα. Κι αν μαθεις ποτε η βροχη που θα σε κατακλυσει
λυπητερη θα ειναι.

Φευγα ζαρκαδι! Ποθε κοντα στη λυτρωση σου φευγα ζωη σαν κορυφογραμμη.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 11:07:25

  7
Παραμυθια γαλουχησαν τη βλαστηση της ηλικιας αυτης που ανεβαζει τις
νεραντζιες και τις λεμονιες ως την εκπληξη των ματιων μου. Τι θα ηταν η
ευτυχια με το ακατορθωτο σωμα της αν ειχε μπερδευτει μεσ'στις ερωτοτροπιες των
χλωρων αυτων εκμυστηρευσεων? Δυο χερια περιμενουνε. Στον αγκωνα τους
στηριζεται ολοκληρη γη. Στην αναμονη τους ολοκληρη ποιηση. Πισω απ'το λοφο
υπαρχει το μονοπατι που χαραξε η φρεσκια περπατηξια της διαφανης εκεινης
κορης. Ειχε φυγει μεσ'απο το πρωι των ματιων μου (καθως τα βλεφαρα ειχανε
κανει το χατιρι του ηλιου τους) ειχε κρυφτει πισω απ'τον ισκιο της επιθυμιας
μου-κι οταν μια θεληση πηγε να την κανει δικη της αυτη χαθηκε φυσημενη απο
στοργικους ανεμους που η προστασια τους ητανε φωτεινη. Το μονοπατι αγαπησε το
λοφο κι αυτος πια ξερει καλα το μυστικο.

Ελα λοιπον αλαργινη εξαφανιση! Τιποτε αλλο δεν ποθουν περισσοτερο οι αγκαλιες
των κηπων. Στην αφη της παλαμης σου θ'αναγαλλιασουν οι καρποι που τωρα
μετεωριζονται ασκοποι. Στο διαφανο στηριγμα της κορμοστασιας σου τα δεντρα θα
βρουν τη μακροχρονια εκπληρωση των ψιθυρισμενων τους απομονωσεων. Στην πρωτη
σου ξεγνοιασια θ'αυξησουν τα χορταρια σαν ελπιδες. Η παρουσια σου θα δροσισει
τη δροσια.

Τοτε θ'ανοιξεις μεσα μου τα ριπιδια των συναισθηματων. Δακρυα συνειδησεων
πολυτιμες πετρες επιστροφες κι απουσιες. Κι ενω θα τρεχει ο ουρανος κατω
απ'τις γεφυρες των πλεγμενων χεριων μας ενω οι πιο πολυτιμοι καλυκες θα
ταιριαζουνε στα μαγουλα μας θα δωσουμε το σχημα του ερωτα που λειπει απο τις
ορασεις αυτες
Τοτε θα δωσουμε

Στη λειτουργια των δυσκολωτερων ονειρων μια σιγουρη παλινορθωση!


προσανατολισμοι-οδ.ελυτης

ROSEBUD

ROSEBUD

11/04/2008, 14:22:25

Ουάου!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

11/04/2008, 15:16:25

Καλέ..ποιανού είναι αυτά

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/04/2008, 15:21:15

καλα,γκαβο εισια?
γκαβη προγκιπησσα του βασιλειου της............?:P

k@Tie

[email protected]

11/04/2008, 16:20:30

Πρόσεχε τί θα πεις...
το είδα..αλλα αφού είχα ποστάρει

LittlePrince2s

LittlePrince2s

11/04/2008, 17:07:58

Το πιο πάνω ήραν δικό μου..

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

19/01/2009, 13:11:40

εβλεπα μια ταινια χθες στην τι-βι οπου "απαγγελθηκε" ενα ποιημα που μου κανε εντυπωση.
σας το παραθετω,χωρις συντομευσεις , περικοπες η αποπειρες μεταφρασης :)

Elizabeth Bishop - One Art

 

The art of losing isn't hard to master; so many things seem filled with the intent to be lost that their loss is no disaster. Lose something every day. Accept the fluster of lost door keys, the hour badly spent. The art of losing isn't hard to master. Then practice losing farther, losing faster: places, and names, and where it was you meant to travel. None of these will bring disaster. I lost my mother's watch. And look! my last, or next-to-last, of three loved houses went. The art of losing isn't hard to master. I lost two cities, lovely ones. And, vaster, some realms I owned, two rivers, a continent. I miss them, but it wasn't a disaster. --Even losing you (the joking voice, a gesture I love) I shan't have lied. It's evident the art of losing's not too hard to master though it may look like (Write it!) like disaster.
 

nounoukos

nounoukos

19/01/2009, 15:14:48

ωπ..
μπορεις να μας πειςσε ποιο καναλι ειδες κατι τετοιο;
ειχε μια εκπομπη χτες με τον μαρινο.. εκει;

LittlePrince2s

LittlePrince2s

19/01/2009, 15:25:41

Δούρεια πολύ ωραίο! όντως.. για διαφώτισέ μας.. που πετυχαίνεις τέτοια έργα?? Γιατί εγώ μόνο στα κρατικά βλέπω καλές ταινίες και εκπομπές τελευταία...

Αυτό από εμένα... Οδυσσέας Ελύτης

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

19/01/2009, 18:28:49

όχι παιδια,δεν ηταν καμια κουλτουριαρικη ταινια.
ηταν στο κλασικα απενταντι απ αυτο που μαλλον ειχε live την ορκομωσια του ομπαμα, ηταν μια ταινια αρκετα συνηθησμενη απ αυτες που τις βλεπεις χαλαρα για να χαζεψεις...
απλα, μαλλον απ ολη την ταινια εμενα αυτο μου χτυηπησε το συναγερμο  :)

ROSEBUD

ROSEBUD

18/08/2009, 05:44:45

                                       Μια Επιστολή
   "Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα..."

     Ίσως το γράμμα αυτό να μη διαβαστεί ποτέ, από κανέναν, αλλά στ' αλήθεια, δε με νοιάζει. Ίσως μέχρι να φτάσει στα χέρια σας νάχω πεια ολότελα ξεχαστή απ' όλους. Αλλά, ούτε δα κι αυτό το τελευταίο με νοιάζει. Εξάλλου, δεν έχω και πολλά να σας πω, θέλω μόνο να σας θυμίσω ότι κάποτε υπήρξα. Κάποτε υπήρξα κι' ήμουν και ζωή και θάνατος μαζί. Και Ζωή και Χάρος ήμουν!
     Έζησα, τομολογώ, μια ζωή δηλητηριασμένη, γι' αυτό θαρρώ αποφάσισα να την εγκαταλείψω. Εκείνο που για τους άλλους ήτανε ζωή, για με ήταν θάνατος. Γεννιόμουνα και πέθαινα κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Ζούσα με τον θάνατο, ζούσα για να πεθάνω, μα τουλάχιστον δε ζούσα νεκρή όπως οι γύρω μου, τα μικρά αστεία ανθρωπάκια που λέγαν πως μ' αγάπησαν κι ας μη μπόρεσαν ποτέ κι ας μη τόλμησαν ποτέ να διαβάσουν τη ψυχή πούκρυβε περίσσιο φως και σκοτάδι μέσα της. Κατά βάθος με φοβόντουσαν και δεν αργούσαν να τραπούν εις άτακτον φυγήν. Δεν άντεχαν να με κοιτούν κατάμματα, μη τύχει και τους κλέψω τη ψυχή τους.
     Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φαντασθή ότι λυπόμουνα βαθειά όταν καταλάβαινα ότι μ' αγαπούσαν; Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε. Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στη φαντασία μου. Η ψυχή μου κι η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα μέσα μου κι όμως δε πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε πως αγαπούσα αληθινά. Δεν είνε στ' αλήθεια τραγικό, μια μεγάλη ειρωνεία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν τη γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς εκείνοι που νοιώθουν τη ψυχή τους να πνίγεται στον πόνο της;
     Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μες στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι αυτοί! Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; 'Ανθρωποι, ανθρωπάκια! Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι άλλοι -οι λίγοι- προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε;
     Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δε τη κατάλαβε.Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μες σ' ένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη.
     Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος με ρώτησε κρυφά αν είμαι χήρα σαν φορούσα μαύρα βαριά. Εγέλασα. Αλήθεια ήταν! αν μάντεψε τη ψυχή μου, καλά την ωνόμασε χήρα!
     Είναι που θα παρακαλούσαν να είχαν ζήσει στην εποχή μου. Εγώ, θάθελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε -ούτ' από μας, ούτ' από τους άλλους- δεν τόλμησε να ξεφύγει από το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ' αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ' αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν -ήμασταν- δειλοί που 'ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι κι υπερφίαλοι! Απόκληροι της αντίληψης.
     Κι όμως ανάμεσα σ' αυτούς ήταν κι ο Κ. (εννοεί τον Καρυωτάκη) ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ να με καταλάβει, αλλά ούτε κι εκείνος τόλμησε. Μούπε μάλιστα, πως με λυπόταν γιατί τον αγαπούσα, πως ήμουνα γι' αυτόν μια παρηγοριά. Τόχε η εποχή, κανείς δεν ήταν ο εαυτός του! Γι' αυτό θαρρώ κι έζησα τόσο μόνη κι ας είχα πάντοτε κάποιους να με συντροφεύουν, αδέλφια μου σ' ένα πόνο που δε θα μπορούσαν ποτέ να συλλάβουν. Έκαναν τα πάντα για με, αλλά η αγάπη τους ήταν μια θυσία που ποτέ δε δέχτηκα μ' ευμένεια κι οι ανησυχίες τους χειροπέδες για μένα.
     "Πόσο είναι αστεία η ζωή μα και πόσο αστειότεροι είμαστε μεις που την ανεχόμαστε τέτοια", έγραψα, θυμάμαι, κάποτε στο ημερολόγιό μου. Μα, από τότε έχουν πεια περάσει χρόνια. Πόσα, δεν ξεύρω, αφού ο χρόνος δεν έχει πια για με καμμία σημασία. Τώρα, είμαι κάπου αλλού και ζω -αν τούτη δω η κατάσταση θεωρείται ζωή- μες από τις αναμνήσεις μου.
     Ξεφυλλίζω τα τετράδια του μυαλού και κυττάζω πίσω. Όλα ζητάω τα χαμένα, τις μικρές στιγμές, τον αγαπημένο. Γυρνώ το βλέμμα και κυττάζω πάντα το δρόμο που αφήσαμε. Είνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες και φρίκη, είνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος κι όμως -Θεέ συγχώρεσέ με- θα τον έπαιρνα με τη καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια. Με τη καρδιά δεμένη με τα σίδερα της αμαρτίας θα ξεκινούσα να σ' εύρω μοναδική κι αξέχαστή μου αγάπη. Δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να φτάσω, να σταθώ κοντά σου τόσο που φτάνει για να ιδώ, να ιδώ το πρώτο βλέμμα σου κείνο που μου 'ριχνες σαν έφτανα, τις μικρούλες όλες εκείνες ρυτίδες στο πρόσωπό σου, να ιδώ τα χέρια σου ν' απλώνονται σε μένανε να με αγκαλιάσουν, να ιδώ, να νοιώσω το φίλημά σου. Είνε τόσο μεγάλος ο καϋμός κι είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμεν.
     Τα λόγια αυτά ίσως ν' ακούγονται σαν παραλήρημα ενός ετοιμοθανάτου, μα, αλί, δε μπορώ να πεθάνω αφού είμαι από χρόνια πεια νεκρή. Όσο ζούσα, όσο έζησα, ήμουνα παιδί. Ήμουν ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχωμαι αλλά και ποιο παιδί δεν είνε άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη! Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά κι αν είνε δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν' ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν' αφήσετε να θρονιαστεί στη καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν' αγαπήσετε με πάθος και να καείτε από τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, τη κάθε σας στιγμή τραγούδι κι όταν έρθη η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξι, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια.
     Τώρα, καθώς γράφω τις τελευταίες γραμμές, κυττώ πίσω κι αντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: έζησα ελεύθερη όσο καμμιά άλλη γυναίκα της εποχής μου, έκανα πράγματα που δεν έκανε καμμιά άλλη κι αγαπήθηκα όσο λίγες. Και, δεν το ξεχνώ, καθώς το βλέμμα μου έσβηνε, κείνη τη μελαγχολική αυγούλα τ' Απρίλη, δεν ήμουν πεια μόνη. Νέοι που μ' αγάπησαν ήρθαν να μ' αποχαιρετήσουν και φίλες γκαρδιακές στο προσκεφάλι μου ένα τελευταίο τραγούδι να μου χαρίσουν.
     Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα, όπως λέει κι η καλή μου φίλη.                           Με αγάπη
                                                                    Μαρία Πολυδούρη

 

 

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/08/2009, 14:47:44

Πολυδούρη.. αγαπημένη για τον μοναδικό τρόπο της να ερωτεύεται...

ROSEBUD

ROSEBUD

15/10/2009, 00:36:44

Αυτό που θα'θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο
την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα ήθελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω
πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα.Για όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για
όσα περίμενα και δεν ήρθαν.Για όσα ήρθαν.Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα...
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν'ακούσω τη φωνή του
να μου πει ψιθυριστά:
"Μην κλαις".Μόνο αυτό.Τίποτ'άλλο.
Μην κλαις.Μόνο αυτό...


απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"

katie

katie

15/10/2009, 08:56:08

ειναι απλα μαγευτικο...!!
μου εβγαζε απιστευτο συναισθημα καθως το διαβαζα και ειναι τοσο αληθινο οσον αφορα αυτα που λεει..

αν και και θα ηταν ωραιο να συμληρωθει με μια χαρακτηριστικη φραση απο τη σονατα του σεληνοφωτος...
"αφησε με να ερθω μαζι σου.."

αααχχχχχ!!!μελαγχολησαμε παλι...

ROSEBUD

ROSEBUD

21/10/2009, 00:16:11

Να διευκρινίσω εδώ ότι τα βιβλία της Παπαδάκη εκ πρώτης όψεως αν τα δει κανείς,εξώφυλλα και τίτλους,θα νομίσει ότι αποτελούν γυναικουλίστικες χαζορομαντζάδες.Δεν είναι έτσι.Αυτή η γυναίκα δεν είναι του φτηνιάρικου μίρι-μίρι.έχει τον τσαμπουκά(με την καλή έννοια) που έχουν οι γυναίκες της Κρήτης,έτσι όπως τις γνώρισα από κοντά,και δεν διστάζει να γίνεται καυστική εκεί που πρ΄πει,να αυτοσαρκάζεται και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με το κεφάλι ψηλά.

katie

katie

21/10/2009, 09:47:30

"και δεν διστάζει να γίνεται καυστική εκεί που πρ΄πει,να αυτοσαρκάζεται και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με το κεφάλι ψηλά.'
ιδιαιτερως σωστο,γιατι ετσι πρεπει να ειμαστε ολες τελικα!

μηπως εχεις καποιους τιτλους και εκδοσεις,διοτι με ενδιαφερει??


ROSEBUD

ROSEBUD

21/10/2009, 14:02:30

ρίξε μια ματιά εδώ
ούτε κι εγώ τα έχω διαβάσει όλα
το πρώτο ήταν το "ξεφυλλίζοντας τη σιωπή" το οποίο μου το έβαλε κάτω από τη μασχάλη φεύγοντας μια βιβλιοπώλισσα στην Κρήτη από την οποία ψώνιζα σχολικά,όταν με είδε να το χαζεύω
"πάρτο-πάρτο είναι καλό!μου το πληρώνεις άλλη φορά!την ξερω την Παπαδάκη!"
κι ενώ στην αρχή με ψιλοτ΄σάτισε αυτό το εξαναγκαστικό γιατί σκέφτηκα ότι θέλει να το πουλήσει επειδή είναι συντοπίτισσα,πιθανόν φίλη της και τέλος πάντων θέλει να προωθεί τις νέες κυκλοφορίες,και το συγκεκριμένο τότε μόλις είχε κυκλοφορήσει,το βρήκα εξαιρετικό!!!

ROSEBUD

ROSEBUD

21/10/2009, 14:05:18

και καλά ταξιδέματα!

katie

katie

22/10/2009, 08:35:56

καλημερα!!ευχαριστω παρα πολυ για τις πληροφοριες,εψαχνα καιρο τωρα ενα βιβλιο ή καποιον που να γραφει ετσι και τετοια θεματα!

ως ανταποδοση αν σε ενδιαφερει θα σου προτεινω 2 βιβλια αγαπημενα μου με διαφορετικο θεμα βεβαια..
"η τεχνη του πολεμου" ,του σουνγκ τσου νομιζω
& "ακου ανθρωπακο" ,βιλχελμ ραιχ

thanks again!

ROSEBUD

ROSEBUD

23/10/2009, 08:39:16

ευχαριστώ!καλημέρα!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

23/10/2009, 12:12:38

Χα! Το "Άκου ανθρωπάκο" μου το είχε προτείνει η Δούρεια σε μια φάση της ζωής μου που είχα φτάσει σε...χμ πώς να το πω... τέλμα διαβάσματος(?) κάπως έτσι...
Καταπληκτικό!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

23/10/2009, 12:13:24

Όσο για την Παπαδάκη, είναι από τις αγαπημένες της Κατιτής

nounoukos

nounoukos

14/11/2009, 11:32:18

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

ενα μικρο αποσπασμα απο ενα λατρεμενο ποιημα.
το μονογραμμα του Ελύτη. 

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

14/11/2009, 13:20:36

ποσο το βρισκω υπεροχο αυτο το ποιημα!!

ROSEBUD

ROSEBUD

16/11/2009, 02:16:26

και είναι!
κάτι έχουμε πάθει εδώ μέσα με το μονόγραμμα και τη σονάτα
μήπως ξέρεις Δούρεια ποια ήταν η μούσα του Ελύτη στο συγκεκριμένο?
ιδίως αυτό το "μ'ακούς" που έχει διάσπαρτο σε όλο το ποίημα,είναι τόσο άμεσο,που λες και σου τρυπάει τα σωθικά...

nounoukos

nounoukos

16/11/2009, 13:59:23

εχει ξαναπει καποιος για το μονογραμμα εδω μεσα και δεν εδωσα σημασια;;
πότε!
το ειχα βρει τυχαια στο youtube σε μια απαγγελια της καρυοφυλλιας καραμπετη και τοο λατρεψα.. 

ROSEBUD

ROSEBUD

16/11/2009, 21:53:10

νομίζω το στίχοι και στιχάκια είναι γεμάτο από αποσπάσματά του

katie

katie

18/11/2009, 09:22:55

το "ακου ανθρωπακο" μου το εδωσε ο μπαμπας μου πρωτη φορα στα 14 να το διαβασω,ηταν το βαπτισμα του πυρος για μενα,διοτι,για να πω την αληθεια,δεν καταλαβαινα και πολλα και εκανα λαθος ταυτισεις.μεσα στα χρονια το διαβασα αλλες δυο φορες και καθε φορα εβρισκα διαφορετικα παραδειγματα να ταιριαξω απο τη ζωη μου..
τελικα το μονο που καταλαβα ειναι πως ειμαστε πολλοι μικροι με μεγαλο στομα,και λιγοι προσπαθουν για να μεγαλωσουν..

οσο για τον ελυτη τα ποιηματα του ειναι σα μια γλυκια μελωδια..

και σε οσους αρεσει η σονατα του σεληνοφωτος,υπαρχει σε ταινια,το ειχα δει στην ερτ με τη Φονσου και ηταν εντυπωσιακη η ερμηνεια της,αν και η παραγωγη αρκετα φτωχη..

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

18/11/2009, 10:32:37

αυτο συμβαινει παντα με τα βιβλια-καθε φορα που τα διαβαζεις ανακαλυπτεις νεα νοηματα-αναλογα με τη φαση της ζωης σου!

γι αυτο αλλωστε λενε πως
¨"καθε αναγνωση ειναι μια νεα γραφη".


Υπάρχουν 86 μηνύματα σε αυτό το θέμα

Υπάρχουν διαθέσιμες 2 σελίδες απαντήσεων. Βρίσκεστε στην σελίδα Νο 2


Προσθήκη απάντησης

Για την προσθήκη απάντησης θα πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος και να έχετε συνδεθεί (login)

κουσκούς με μανιτάρια

Κους Κους με μανιτάρια
Έτοιμο σπιτικό φαγητό σε λιγότερο από μισή ώρα


κέικ μπανάνας

Κέικ μπανάνας
Ένα εύκολο κέικ με γεύση μπανάνα


Αργολίδα

Αργολίδα
Ο νομός Αργολίδας, είναι ο μικρότερος της Πελοποννήσου και έχει...


Νομός Καστοριάς

Νομός Καστοριάς
Η λίμνη της Καστοριάς, o ορεινός όγκος του Γράμμου με...


Σκόπελος

Σκόπελος
Η Σκόπελος είναι ένα όμορφο καταπράσινο νησί στις βόρειες Σποράδες....


Αίγινα

Αίγινα
Η Αίγινα βρίσκεται στο κέντρο του Σαρωνικού κόλπου και πρωτεύουσα...


κώδικας ιστοσελίδας

Στατικές και δυναμικές ιστοσελίδες
Λίγα λόγια γύρω από τα δύο βασικά είδη των ιστοσελίδων


ιστοσελίδα

Τι χρειάζεται για μια ιστοσελίδα;
Τρία είναι τα βασικά σημεία για να υπάρξει μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ


Κάπνισμα

Κόβω το τσιγάρο
Με λένε Αναΐς, είμαι 20 χρονών, καπνίζω εδώ και 3...


Νετρινίτα η Ατίθαση

Νετρινίτα, ή....Νετρίνα η Ατίθαση :ΡΡ
Μια μεξικάνικη ιστορία, με την νετρινική μας πινελιά. Ο Χοσέ...


κάλπικη λίρα

η άλλη κάλπικη λίρα ...
Κάποτε, πριν δέκα συναπτά έτη, φοιτήτρια ούσα σε ένα από...


γυναικεία συζήτηση

Απόψεις γύρω από το θέμα της αποτρίχωσης
Προσωπικά θεωρώ μεγάλο έγκλημα τη χρήση ξυραφιού, αν και αναγνωρίζω...


Καστοριά

Καστοριά
Στην Καστοριά βρεθήκαμε για μια ημερήσια εκδρομή και φτάνοντας εκεί...


Παλαιά Επίδαυρος

Παλαιά Επίδαυρος
Η Παλαιά (ή Αρχαία, όπως συνηθίζεται να λέγεται) Επίδαυρός βρίσκεται...