λογοτεχικά και ποιητικά ... διαμάντια

Συζητήσεις » Πολιτισμός, Τέχνες & Γράμματα
[+] Προσθήκη νέου θέματος - Απάντηση σε αυτό το θέμα


kostoula06

kostoula06

13/04/2004, 13:34:46

"όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δεν θέλω να τ' ακούσω. Σώπα"
                Γιάννης Ρίτσος "Σονάτα του σεληνόφωτος"

<<ΚΛΑΙΣ, κοριτσάκι;
Λείπει η μητέρα;
Μην κλαις

Η μητέρα που λείπει,
έχει βγει μια στιγμή στον ουρανό
να ποτίσει
τα λουλουδάκια των άστρων.

Δυό μικρά αγγελούδια
τη συνάντησαν
στο πιο δροσερό
μονοπάτι του Παραδείσου.

Τη ρώτησαν για σένα, κοριτσάκι,
βγάλαν δυο φτερά απ'τα φτερά τους
και στα στελνουν
να τα βάλεις στην καρδιά μας
και να γράψεις στο θεο.

Γραψ'του:
"καλέ θεούλη
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε, καλέ θεούλη
νάχουν όλα τα παιδάκια
ένα ποταμάκι γάλα
μπόλικα αστεράκια
μπόλικα τραγούδια.
Κάνε, καλέ θεούλη,
νάναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς να μη ντρεπόμαστε
για τη χαρά μας"

Έκανες ένα λάθος κοριτσάκι
Η χαρά δε γράφεται με πράσινο.
Γράφεται με κόκκινο.
Η χαρά είναι
κόκκινο γαρύφαλο.

Να το θυμάσαι:
κόκκινο γαρύφαλο.>>
        Γιάννης Ρίτσος "Πρωινό άστρο"

<<ʼνθρωποι,
αγαπημένοι,
και όχι αγαπημένοι,
γνωστοί
και άγνωστοι,
κυλήστε, σε πλατιά πομπή απ'αυτή την πύλη.
Κι αυτός ο ελεύθερος
που κυρήττω,
ο άνθρωπος,-
θαρθεί
πίστεψέ με,
πίστεψέ το>>
        Βλαδίμηρος Μαγιακόβσκη "ο πόλεμος και η ειρήνη"

kostoula06

kostoula06

18/04/2004, 22:22:12

Και μερικά ακόμη:

"Τι θέλει τούτη η ʼνοιξη...
Σαλεύουν
αόρατα, πανάλαφρα
των δέντρων τα κλαδιά.
Τι θέλει η μυρωδιά
που μας χτυπά απαλότατα
με αμυγδαλιάς ανθόλκωνο
την καρδια..."
            (Μ. Πολυδούρη από τη συλλογή "Ηχώ στο χάος")

"Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιαστον
άσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις και ομιλίες"
                        (Κ.Π. Καβάφης "Όσο μπορείς")

tonight

tonight

26/03/2006, 17:46:23

... Ανάμεσα σε δυο πικρές στιγμές δεν έχεις καιρό μήτε ν'ανασάνεις
ανάμεσα στο πρόσωπό σου και στο πρόσωπό σου
μια τρυφερή μορφή παιδιού γράφεται και σβήνει.

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη
υπάρχει μια έκσταση,
όλα σκληρά σαν τα κοχύλια
μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου.

Μέσα στις θαλασσινές σπληλιές
μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια
και δε σε γνώριζα μήτε με γνώριζες.

(Επιτύμβιο, Γ. Σεφέρης)

elpida_apati

elpida_apati

07/04/2006, 16:42:19

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΙΘΑΚΗ" ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ.

"Η ΙΘΑΚΗ Σ'ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ.

ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ ΔΕ ΘΑ 'ΒΓΑΙΝΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΣΕ ΔΩΣΕΙ ΠΙΑ.

ΚΙ ΑΝ ΠΤΩΧΙΚΗ ΤΗ ΒΡΕΙΣ, Η ΙΘΑΚΗ ΔΕΝ ΣΕ ΓΕΛΑΣΕ.

ΕΤΣΙ ΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕΣ,ΜΕ ΤΟΣΗ ΠΕΙΡΑ,

ΗΔΗ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΙ ΙΘΑΚΕΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ"

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

29/04/2006, 02:29:44

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ

Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πως προχωρούμε.
Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να
   κινείσαι
μήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην  παλιά πολεμίστρα,
όταν το λάδι ζεματιστό και το λιωμένο μολύβι αυλακώ-
    νουνε τα τειχιά.

Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά που προχωρούμε,
όχι καθώς ο πόνος μας το θέλει και τα πεινασμένα παι-
   διά μας
και το χάσμα της  πρόσκλησης των συντρόφων από τον
   αντίπερα γιαλό~
μήτε καθώς το ψιθυρίζει το μελανιασμένο φως στο πρό-
    χειρο νοσοκομείο,
το φαρμακευτικό λαμπύρισμα στο προσκέφαλο του παλι-
    καριού που χειρουργήθηκε το μεσημέρι~
αλλά με κάποιον άλλο τρόπο, μπορεί  να θέλω να πω
    καθώς
το μακρύ ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις
κλειστές βαθιά στην  Αφρική
και ήτανε κάποτε Θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δω-
    ρητής και δικαστής και δέλτα~
που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι πα-
    λαιοί γραμματισμένοι,
κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και
   το ίδιο Σημείο,
ο ίδιος προσανατολισμός.

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί
   ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
   που σιγά-σιγά,βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε
   από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
   ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.

Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο
   για να πονούμε
γι' αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το με-
   γάλο ποτάμι
αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε
   χόρτα
και ζωυτανά που βόσκουν και ξεδιψούν κι ανθρώπους που
   σπέρνουν και που Θερίζουν
και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των
   νεκρών.
Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι
   τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων
κι από τα μάτια των αυθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια-πέρα
   χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους,
χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή
   έστω και για τα μεγάλα~
όταν κοιτάζουν ίσια- πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συν-
    ήθισε ν' αναμετρά το δρόμο του με τ' άστρα,
oχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό
    περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι,
πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν' αλλά-
   ζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει~
αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πό-
   Θου μας και της  καρδιάς μας,
στη στάλα του μεσημεριού, εμείς το υπομονετικό ζυμάρι
   ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει,
πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε
    σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε μέσα στην  άμμο
αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο
    λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς.
(Γ.Σεφέρης)

tonight

tonight

03/05/2006, 13:48:15

Τη σκέψη σας,
που ονειροπολεί σε πλαδαρό μυαλό
σαν κοιλαράς λακές σε λιγδιασμένο καναπέ
θα την τρίβω πάνω σ' ένα κομμάτι της καρδιάς μου
ματωμένο
χλευάζοντας ως να χορτάσω, αγροίκος και φαρμακερός.

Δεν έχει η ψυχή μου ούτε μια άσπρη τρίχα
και γεροντίστικη ευγένεια μέσα της δεν υπάρχει!
Με της φωνής τη δύναμη τον κόσμο κεραυνώνοντας
προχωρώ - ωραίος
εικοσιδυό χρονών.



(από το Σύννεφο με παντελόνια
του Μαγιακόφσκι)

nounoukos

nounoukos

01/06/2006, 21:55:27

Στην επιστήμη κάποιος προσπαθεί να πει στους ανθρώπους, με έναν τρόπο
κατανοητό σε όλους, κάτι που ήταν άγνωστο σε όλους έως τότε. Αλλά στην
ποίηση, ισχύει το αντίθετο ακριβώς.
                Paul Dirac

charm_quark

charm_quark

02/06/2006, 01:14:05

[Παράθεση από : nounoukos]Στην επιστήμη κάποιος προσπαθεί να πει στους ανθρώπους, με έναν τρόπο
κατανοητό σε όλους, κάτι που ήταν άγνωστο σε όλους έως τότε. Αλλά στην
ποίηση, ισχύει το αντίθετο ακριβώς.
                Paul Dirac

μονο που ο Dirac εχει παρει nobel φυσικης το 1933 μαζι με τον Erwin Schrödinger για μια ανακαλυψη που δεν θυμαμαι ακριβως, στην κβαντικη μηχανικη και τη θεωρια σχετικοτητας. Το πιο δυσνοητο απο πολλους (και φυσικους-βαζω και εμενα μεσα) κομματι της φυσικης.

nounoukos

nounoukos

02/06/2006, 01:33:36

[Παράθεση από : charm_quark] μονο που ο Dirac εχει παρει nobel φυσικης το 1933 μαζι με τον Erwin Schrödinger για μια ανακαλυψη που δεν θυμαμαι ακριβως, στην κβαντικη μηχανικη και τη θεωρια σχετικοτητας.


Ειμαστε λιγο (παλι) κυριε αντμιν και μας συγχωρειτε αλλα μια ερωτηση θελω να κανω μονο στην charm.
Ειδα προσφατα ενα στυλ-ντοκυμαντερ για την κβαντικη μηχανικη, What the bleep do we know (ετσι λεγεται) και εντυπωσιαστηκα. Σε καποια φαση περιεγραφε πως αν πεταξουμε μια μπαλα κατω, αυτη θα αναπηδησει χωρις ομως στην ουσια να εχει ερθει ποτε σε επαφη με το πατωμα. Αν εσυ εχεις ειδικευμενη γνωση επι του θεματος ανοιξε ενα τοπικ "μαθηματα φυσικης" για να μην κανουμε και παρασιτα σ την τεχνη

nounoukos

nounoukos

10/08/2006, 02:29:46

"όλη τη νύχτα την κρατούσε στην αγκαλιά του κι όσες στάσεις κι αν άλλαζαν μέσα στον ύπνο, κάθε φορά "κούμπωναν", καθένας τους τη μια κουμπότρυπα και την άλλη κουμπί. Κι όταν πρώτος ξύπνησε, συγκλονίστηκε που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα σώματά τους. Αισθάνθηκε μια φαγούρα στο στήθος και ξύστηκε μηχανικά` η φαγούρα πέρασε, αλλά αμέσως μετά συνειδητοποίησε πως είχε ξύσει την δική της πλάτη. Ύστερα ξύπνησε και η Αλίκη, αλλά έμεινε σιωπηλή και μόνο οι βλεφαρίδες της τον γαργαλούσαν και ήξερε πως είχε τα μάτια ανοιχτά."

Δεν ειναι ακριβως διαμαντι λογοτεχνικο, αλλα μου φανηκε πολυ χαριτωμενη η γραφη της Ευας Ομηρόλη (οχι, δεν διαβαζω αρλεκιν!) και την παρεθεσα. Το καινουριο της βιβλιο "Η αρχή του ταυτοσήμου" ερμηνευει "την ευτυχία, την φιλία και τον έρωτα με μαθηματικές εξισώσεις και αρχές της κβαντικής μηχανικής" (αποσπασμα απο το οπισθοφυλλο)
Δεν ειναι τοσο απολαυστικη η Ευα Ομηρολη οπως σε παλαιοτερα βιβλια της, αλλα καταφερνει να με κρατησει ως αναγνωστη, βασιζομενη θα ελεγα και στην εμπιστοσυνη που της εχω οτι θα με επιβραβευσει στο τελος για την υπομονη μου, την οποια σιωπηλα σιωπηλα κατεθεσα καποιες στιγμες κατα την αναγνωση του βιβλιου. Ειδομεν.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

10/08/2006, 10:06:56

 

.......Στενοχωριέται: α χτυπήσουν την πόρτα ποιος θ' ανοίξει; Αν ανοίξει βιβλίο ποιον θα κοιτάξει;

Αν ανοίξει την ψυχή του ποιος θα κοιτάξει; Αλυσίδα.

Που 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;

Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.

Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι ή πλήξη απλώνει. .......

Γ.Σεφέρης "το ύφος μιας ημέρας"

 

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/09/2007, 07:41:41

:)

charm_quark

charm_quark

11/09/2007, 09:31:48

Εμ... γι'αυτο δεν εγινα φελολογος! Δεν καταλαβα ουτε μια φραση απο το παραπανω!

k@Tie

[email protected]

11/09/2007, 13:43:46

Εμενα πάντως μου φαίνεται οτι μιλάει για την μοναξιά της ψυχής...Το πόσο κουρασμένη είναι που δεν έχει κάποιον που να στέκεται ουσιαστικά δίπλα της!!!
Μπορεί όμως να λέω και βλακείες...Πάντως είναι πολύ ωραίο για ανάγνωση

Yerejan

Yerejan

11/09/2007, 16:24:22

ωραίο ποίημα,με δυνατές εικόνες

k@Tie

[email protected]

11/09/2007, 17:14:30

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ'αγαπώ καί στην αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ'αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε


Οδυσσέας Ελύτης 'Το Μονόγραμμα'
(απο τα πιο όμορφα έργα του)

Yerejan

Yerejan

11/09/2007, 21:21:20

κι αυτό ωραίο διαμαντάκι σε ερωτικό ύφος...

ROSEBUD

ROSEBUD

11/09/2007, 21:47:59

χμ...ναι...μερικές μερικές έχουν γράψει ολόκληρα κατεβατά από το μονόγραμμα εδώ μέσα αν δεν με απατά η μνήμη μου...

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

11/09/2007, 22:28:25

σε απατά μερικώς......

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/09/2007, 05:42:40

......Στενοχωριέται: α χτυπήσουν την πόρτα ποιος θ' ανοίξει; Αν ανοίξει βιβλίο ποιον θα κοιτάξει;

Αν ανοίξει την ψυχή του ποιος θα κοιτάξει; Αλυσίδα.

Που 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;

Λόγια μονάχα και χειρονομίες. Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.

Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι ή πλήξη απλώνει. .......

Γ.Σεφέρης "το ύφος μιας ημέρας"

Για αυτό το απόσπασμα του Σεφέρη, θα συμφωνήσω με την ερμηνεία της Κατ, προσθέτοντας το εξής..Κατά την δική μου άποψη πάντα, δεν μιλάει απλώς για την μοναξιά, αλλά για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε και σχεδόν γέρασε με μόνη συντροφιά την μοναξιά ( Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.)Και κοιτάζοντας στον καθρέφτη, δηλαδή στο εσωτερικό της ψυχής του, την βλέπει σαν τεμαχισμένη από μια ρυτίδα..Με άλλα λόγια μερικώς κομματιασμένη από τον πόνο της μοναξιάς και προφανώς της έλλειψης της ουσιαστικής αγάπης
(Που 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον αποσβολώνει;), που χωρίς αυτή ο χρόνος κυλά βασανιστικά αργά, δημιουργώντας αυτές τις ''ρυτίδες''..
Υ.Γ.1 Θα έγραφα κι άλλα, αλλά στο τέλος θα καταντήσει έκθεση αντί για άποψη..
Υ.Γ.2 Μπορεί φυσικά και εγώ να λέω μπούρδες...
Υ.Γ.3 Η προσπάθεια μετράει... :)

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/09/2007, 17:29:06

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΒΑΦΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ...

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κʼ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μʼ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

ΤΕΙΧΗ-Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

k@Tie

[email protected]

14/09/2007, 14:52:26

Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;»

Κώστας Καρυωτάκης
(Ουδέν σχόλιο για τον Καρυωτάκη...απο τους μεγαλύτερους ποιητές της Ελλάδας)

charm_quark

charm_quark

14/09/2007, 16:25:49

(Ουδέν σχόλιο για τον Καρυωτάκη...απο τους μεγαλύτερους ποιητές της Ελλάδας) ...
emoticon με παλαμακια!

Καποτε το ειχα σαν υπογραφη το παρακατω...

"Κι ήμουν στο σκοτάδι.
Κι ήμουν το σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα"

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

04/10/2007, 22:35:31

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ
Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χί-
μαιρας
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυο-
σμαρίνια

- Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σού 'λεγα να μετράς μέσ' στο γδυτό νερό τις φωτεινές του
μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μέσ' στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα που γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα
βότσαλα
Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομα του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Ακουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκκαλο άλλο
καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Η για να πας καβάλα στο μαϊστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

04/10/2007, 22:40:29

το ποίημα είναι του Οδυσσέα Ελύτη :)
δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αλλά συνηθως από όλους τους στιχους είναι καποιοι που καρφώνονται στο μυαλό μου.
στο συγκεκριμένο είναι το "έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη-μα που γύριζες?" κ προσπαθώντας να καταλάβω γιατί μ αρέσει τόσο, πέραν του ότι δημιουργεί πολύ ζωντανές εικόνες στο μυαλό μου,διαπίστωσα ότι είναι ένας στίχος όπου συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις:όραση (βλέπει την γυρίστρω :p),όσφρηση (η μυρωδιά της θάλλασας που μας έρχεται με την αναφορά της τρικυμίας),γεύση (χείλη αλλά κ αλάτι,πάλι με την αναφορά της τρικυμίας),ακοή (η τρικυμία παλι),αφή (χμ..υποθέτω ότι για να νιώθει τη γεύση των χειλιών της,μαλλον τη φιλάει,άρα την αγγίζει ).
:)

Yerejan

Yerejan

05/10/2007, 13:21:07

είναι πολύ ωραίο ποίημα,φοβερό απλά,με δυνατές εικόνες και ωραία γλώσσα,μπράβο που το πόσταρες δουρεια!

k@Tie

[email protected]

05/10/2007, 20:15:47

Χαμόγελο

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έρχονται.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι•
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη•
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της• τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

05/10/2007, 21:58:40

εγώ πάντως απο καρυωτάκη προτιμώ τους παρακάτω στιχους ;)

Πια δεν πονώ μηδέ την ανεμώνη,
στης γης η ερωτοπάλη που τη λειώνει,
καθώς ορμάω για να σου πιω τα χείλη.


:))))))

k@Tie

[email protected]

05/10/2007, 22:43:16

ωραίο κι το "χαρά" αλλα εμένα αυτες τις μέρες μου πηγαίνει το "χαμόγελο"

LittlePrince2s

LittlePrince2s

06/10/2007, 14:11:15

Ήταν ωραίο το Σούνιο την μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμέμες πέτρες
το κόκκινο χρώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη...

Γαλήνη.
- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ'αυλάκια(άνω τελεία....)
τ'όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
,μας λέει
.

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύρρανος.
31 του Μάρτη 1971
Γιώργος Σεφέρης
''Επί Ασπαλάθων...''





LittlePrince2s

LittlePrince2s

06/10/2007, 14:16:20

Για όσους δεν γνωρίζουν, την ιστορία του Αρδιαίου του Τύραννου μπορούν να την βρουν στο Μύθο του Ηρός του Πλάτωνα...

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

06/10/2007, 15:17:17

ο αρδιαίος ήταν τυραννος που όσο ζούσε είχε διαπράξει μεγάλα αδικήματα προκειμένου να πάρει κ να παραμείνει στην εξουσία.
στη συγκεκριμένη ενότητα ο πλάτων δίνει με τη μορφή μυθου την τύχη όσων αδικούν.
πολλοί από αυτούς λοιπόν,έχοντας πληρώσει τα κρίματά τους μπορούν μπουν στη διαδικασία για την επομενη ζωή,ωστόσο άλλοι,όπως ο αρδιαίος ,είναι καταδικασμένοι να πληρώνουν αιώνια :



"..........Όταν βρισκόμασταν κοντά στο στόμιο έχοντας κατά νου ν' ανέβουμε και αφού είχαμε υποστεί όλες τις άλλες δοκιμασίες, ξαφνικά είδαμε και εκείνον και άλλους - σχεδόν οι περισσότεροι από αυτούς [ήταν] τύραννοι· ήταν ακόμη και μερικοί απλοί πολίτες, από αυτούς που είχαν διαπράξει μεγάλα αδικήματα τους οποίους, όταν νόμιζαν πια ότι θ' ανέβουν επάνω, δεν τους δεχόταν το στόμιο, αλλά μούγκριζε κάθε φορά που επιχειρούσε ν' ανέβει κάποιος από εκείνους που ήταν αγιάτρευτα κακοήθεις ή που δεν είχε τιμωρηθεί όπως του άξιζε. Τότε πια, είπε, άνθρωποι άγριοι, κατακόκκινοι στην όψη, που ήταν τοποθετημένοι δίπλα στην είσοδο και καταλάβαιναν τι σήμαινε το μουγκρητό, κάποιους τους άρπαζαν και τους έπαιρναν, τον Αρδιαίο όμως και κάποιους άλλους, αφού τους έδεσαν στα χέρια, στα πόδια και στο κεφάλι, τους έριξαν κάτω και τους μαστίγωσαν άγρια και στη συνέχεια τους έσερναν (τραβούσαν) έξω από το δρόμο και παράλληλα προς αυτόν ξεσκίζοντας το σώμα τους πάνω σε ασπαλάθους και εξηγώντας σε όσους περνούσαν από εκεί για ποιους λόγους [υπέφεραν αυτά] και ότι οδηγούνταν για να ριχτούν στον Τάρταρο".

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

06/10/2007, 15:20:46

το ποίημα που παρέθεσε η πριγκήπισσα είναι του Σεφέρη το "Επί Ασπαλάθων" και αποκτά ιδαιτερη βαρύτητα προσέχοντας τη χρονική στιγμή που το έγραψε .

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

06/10/2007, 15:21:59

συγνώμη πριγκήπσσα, δεν είχα δει ότι ο τίτλος είχες παρετεθεί στο τέλος :)

LittlePrince2s

LittlePrince2s

07/10/2007, 18:40:49

Αχχχχ...φιλόλογος είπαμε ε???Τι μου θύμισες ρε Δούρεια με την παράθεση από το κείμενο του μύθου του Ηρός....Αχχχχχχχχ!!!!Φοβερό!!!

LittlePrince2s

LittlePrince2s

23/10/2007, 10:42:41

Ο Ινδός Aρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,
μισούσε τες σφαγές. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.
Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη —
(λιγόστεψεν η δόξα του, άδειασαν οι ναοί του) —
και μπήκε με θυμό πολύ στου Aρσούνα το παλάτι.
Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει· «Θεέ μεγάλε,
συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».
Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε· «Aπό μένα
νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.
Καμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του
μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».

Κ.Π.Καβάφης ''Αιωνιότης''


(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)


LittlePrince2s

LittlePrince2s

04/11/2007, 12:56:12

Μπαλάντα Στους Άδοξους Ποιητές Των Αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγκό με «Τιμωρίες» την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,
και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,
η Αθανασία τούς είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,
στην τραγική απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
«Ποιος άδοξος ποιητής» θέλω να πούνε
«την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;»
Κώστας Καρυωτάκης

LittlePrince2s

LittlePrince2s

18/11/2007, 18:56:56

Δημουλά Κική

Σαν να διάλεξες

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή
να κάνω έναν περίπατο στ' αποκεφαλισμένα περιβόλια
να δώ την ευωδιά της ρίγανης
σκλάβα σε ματσάκια.

Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων
βρίσκεις το πράσινο εύκολο
σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.
Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα
με την κομμένη γλώσσα των καρπών
ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα
και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση
στις κιτρινιάρικες παρειές
μιας μέσα βουβαμάρας.

Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Eίναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
που έχει η εκλογή σου.
Eνώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
Aσήκωτες κι αυτές. Kατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

Tο πολύ ν' αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια.
Για εξοικείωση.
Eκεί δεν έχει διάλεξε. Eκεί με κλειστά τα μάτια.




(από το H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)


Yerejan

Yerejan

30/11/2007, 00:22:58

δεν ξέρω αν είναι διαμάντι αλλά εμένα μου αρέσει από το βιβλίο Ο Άγγλος Ασθενής

Πεθαίνουμε πλούσιοι από έρωτες και φυλές, απο γεύσεις που δοκιμάσαμε, από κορμιά μέσα στα οποία μπήκαμε και κολυμπήσαμε σαν σε ποτάμια σοφίας, από φόβους στους οποίους κρυφτήκαμε όπως στη σπηλιά αυτή. Θέλω όλα αυτά να καταγραφούν στο κορμί μου. Εμείς είμαστε οι αληθινές χώρες και όχι αυτές με τα σύνορα καταγεγραμμένα σε χάρτες .
Ξερω ότι θα έρθεις και θα με πάρεις στο παλάτι των ανέμων. Μόνο αυτό ήθελα πάντα. Να πάω εκεί, μαζί σου. Σε μια γη χωρίς χάρτες...

LittlePrince2s

LittlePrince2s

02/12/2007, 23:56:10

Φλεγόμενη Βάτος

Σ' αγνώστους ουρανούς οδεύουμε τυφλοί...
Κάθε μας πράξη ανθρώπινη πως ν' ακτινοβολεί
στο άπειρο; Τι προέκταση να παίρνει και τι σχήμα
πέφτοντας ο ίσκιος μας, πέρα από το μνήμα;

Μελισσάνθη

LittlePrince2s

LittlePrince2s

24/01/2008, 07:10:10

ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ


Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Που θα θελα να σε υιοθετήσω
Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία
Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Στο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμερο
Να γυρίσεις τον ήλιο κα ν'ακούσεις
Πώς η μοίρα ξεγίνεται και πώς
Απο λόφο σε λόφο συνεννούνται
Ακόμα οι μακρινοί μας συγγενείς
Που κρατούν τον αέρα σαν αγάλματα
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα
Να μπείς απ' το παράθυρο στη Σμύρνη
Να μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφή
Απο τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοι
Και με λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε
Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω
Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Για να σε κοιμηθώ παράνομα
Και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών
Κομμάτια πέτρες τ'αποσπάσματα του Ηράκλειτου.

Από το Φωτόδενδρο και τη δέκατη τέταρτη ομορφιά του Οδυσσέα Ελύτη.
εκδόσεις Ικαρος 1984

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

07/02/2008, 11:42:49

Άφησα να μην ξέρω Δημουλά Κική

Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

LittlePrince2s

LittlePrince2s

12/02/2008, 04:15:30

Πάμπλο Νερούδα

Υποθέτω πως το ποίημα λέγεται Η Νεράιδα, διότι το άκουσα μελοποιημένο από τον Φραγκούλη, και το ονομάζει έτσι..
Για τους Νεραιδοπαρμένους.. :)

Βρήκαν σήμερα στη λίμνη
μια νεράιδα πεθαμένη
Είναι έξω από την λίμνη
κατά γής σαβανομένη
Ένα ψάρι στους μηρούς της
όλο έρχεται και πάει
ο άνεμος της λέει ''μικρή μου''
μά εκείνη δεν ξυπνάει
Τα μαλλιά της από φύκια είναι
ξέπλεκα στους βράχους
καί έχει ξέσκεπα τα στήθια
που ριγούν απ' τους βατράχους
ο Θεός να σε φυλάει
Για την κόρη των λιμνών
πάμε να προσευχηθούμε
στην κυρά των ποταμών
Έπειτα δυό κολοκύθες
θα τις βαλω στα πλευρά
να μπορεί να κολυμπάει
πάνω στα αλμυρά νερά

LittlePrince2s

LittlePrince2s

03/03/2008, 03:32:02

Ώραι Mελαγχολίας

Οι ευτυχείς την φύσιν βεβηλούσι.
Της λύπης είναι τέμενος η γη.
Aγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·
αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι·
και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

Aκούω στεναγμούς εν τοις ζεφύροις.
Βλέπω παράπονον επί των ίων.
Aισθάνομαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον·
μυστηριώδους λύπης τους λειμώνας πλήρεις·
κʼ εντός του δάσους του πυκνού λυγμός ηχεί.

Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι.
Και τους υμνούσι ψευδοποιηταί.
Aι πύλαι, πλην, της φύσεως είναι κλεισταί
εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,
γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

LittlePrince2s

LittlePrince2s

03/03/2008, 06:12:11

Και κάτι ακόμα από τον αγαπημένο..

Δυνάμωσις

Όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
να βγη απ' το σέβας κι' από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ' έθιμα κι' απ' την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγη.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι·
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Έτσι θ' αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

03/03/2008, 09:30:10

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ - ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ - ΤΑ ΠΑΘΗ - ΣΤΙΧΟΣ γ'


ΜΟΝΟΣ κυβέρνησα τη θλίψη μου
Μόνος αποίκησα τον εγκαταλειμμένο Μάιο
Μόνος εκόλπωσα τις ευωδιές
Επάνω στον αγρό με τις αλκυονίδες
Τάισα τα λουλούδια κίτρινο βουκόλισα τους λόφους
Επυροβόλησα την ερημιά με κόκκινο !
Είπα : δε θα 'ναι η μαχαιριά βαθύτερη από την κραυγή
Και είπα : δε θα 'ναι το 'Αδικο τιμιότερο απ' το αίμα !
Το χέρι των σεισμών το χέρι των λιμών
Το χέρι των εχτρών το χέρι των δικών
Μου, εφρένιασαν εχάλασαν ερήμαξαν αφάνισαν
Μία και δύο και τρείς φορές
Προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος
Πάρθηκα και πατήθηκα σαν κάστρο μόνος
Το μήνυμα που σήκωνα τ' άντεξα μόνος !


Μόνος απέλπισα το θάνατο
Μόνος εδάγκωσα μες στον Καιρό με δόντια πέτρινα
Μόνος εκίνησα για το μακρύ
Ταξίδι σαν της σάλπιγγας μες στους αιθέρες !
'Ηταν στη δύναμή μου η Νέμεση το ατσάλι κι η ατιμία
Να προχωρήσω με τον κορνιαχτό και τ' άρματα
Είπα : με μόνο το σπαθί του κρύου νερού θα παραβγώ
Και είπα : με μόνο το 'Ασπιλο του νου μου θα χτυπήσω !
Στο πείσμα των σεισμών στο πείσμα των λιμών
Στο πείσμα των εχτρών στο πείσμα των δικών
Μου, ανάντισα κρατήθηκα ψυχώθηκα κραταιώθηκα
Μία και δύο και τρείς φορές
Θεμέλιωσα τα σπίτια μου στη μνήμη μόνος
Πήρα και στεφανώθηκα την άλω μόνος
Το στάρι που ευαγγέλισα το 'δρεψα μόνος !

ROSEBUD

ROSEBUD

03/03/2008, 22:59:23

Χμ...αυτό του Καβάφη σαν να μου θυμίζει τη γνωστή παροιμία "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα":-S

LittlePrince2s

LittlePrince2s

04/03/2008, 11:06:28

Ποιό από τα δύο???

Καλά Δούρεια ..με έστειλες πρωί πρωί!!!!Φοβερό!

ROSEBUD

ROSEBUD

04/03/2008, 13:19:17

Το βου.

Doureios-Ipnos

Doureios-Ipnos

04/03/2008, 17:35:11

εμενα δε μου τη θυμιζει :p


Υπάρχουν 86 μηνύματα σε αυτό το θέμα

Υπάρχουν διαθέσιμες 2 σελίδες απαντήσεων. Βρίσκεστε στην σελίδα Νο 1

κουσκούς με μανιτάρια

Κους Κους με μανιτάρια
Έτοιμο σπιτικό φαγητό σε λιγότερο από μισή ώρα


κέικ μπανάνας

Κέικ μπανάνας
Ένα εύκολο κέικ με γεύση μπανάνα


Αργολίδα

Αργολίδα
Ο νομός Αργολίδας, είναι ο μικρότερος της Πελοποννήσου και έχει...


Νομός Καστοριάς

Νομός Καστοριάς
Η λίμνη της Καστοριάς, o ορεινός όγκος του Γράμμου με...


Σκόπελος

Σκόπελος
Η Σκόπελος είναι ένα όμορφο καταπράσινο νησί στις βόρειες Σποράδες....


Αίγινα

Αίγινα
Η Αίγινα βρίσκεται στο κέντρο του Σαρωνικού κόλπου και πρωτεύουσα...


κώδικας ιστοσελίδας

Στατικές και δυναμικές ιστοσελίδες
Λίγα λόγια γύρω από τα δύο βασικά είδη των ιστοσελίδων


ιστοσελίδα

Τι χρειάζεται για μια ιστοσελίδα;
Τρία είναι τα βασικά σημεία για να υπάρξει μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ


Κάπνισμα

Κόβω το τσιγάρο
Με λένε Αναΐς, είμαι 20 χρονών, καπνίζω εδώ και 3...


Νετρινίτα η Ατίθαση

Νετρινίτα, ή....Νετρίνα η Ατίθαση :ΡΡ
Μια μεξικάνικη ιστορία, με την νετρινική μας πινελιά. Ο Χοσέ...


κάλπικη λίρα

η άλλη κάλπικη λίρα ...
Κάποτε, πριν δέκα συναπτά έτη, φοιτήτρια ούσα σε ένα από...


γυναικεία συζήτηση

Απόψεις γύρω από το θέμα της αποτρίχωσης
Προσωπικά θεωρώ μεγάλο έγκλημα τη χρήση ξυραφιού, αν και αναγνωρίζω...


μπάμιες

Μπάμιες λαδερές
Κάπως παρεξηγημένες, αλλά τις μαγείρεψα να τις σερβίρω στο τραπέζι μας


Καστοριά

Καστοριά
Στην Καστοριά βρεθήκαμε για μια ημερήσια εκδρομή και φτάνοντας εκεί...


Παλαιά Επίδαυρος

Παλαιά Επίδαυρος
Η Παλαιά (ή Αρχαία, όπως συνηθίζεται να λέγεται) Επίδαυρός βρίσκεται...